“เวลามาเที่ยวที่ประเทศจีน ถ้าเอากระเป๋าไว้ข้างหน้าเงินเป็นของเรา เอากระเป๋าไว้ด้านข้างแบ่งกันใช้ แต่ถ้าเอาไว้ด้านหลังเป็นของคนอื่น”

        “คนจีนมีความเชื่อว่าคนมีบุญไปไหนฝนจะตก”

        เป็น 2 ประโยคที่ เผ่ย เผ่ย เพื่อนสาวในร่างชายผู้เจนจัดเรื่องท่องเที่ยวเมืองจีนของมิกิบอก พร้อมขยับแว่นตาตั๊กแตนกันแดดอันโก้เก๋บนใบหน้าให้เข้าที่ ส่วนมือหนึ่งก็กรีดกรายลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดเท่า 2 คนนอน หาได้เกรงใจเวลาเที่ยวแค่ 2 คืน 3 วันไม่!

        เรานั่งเครื่องบินถึงสนามบินมาเก๊า ...แต่มิกิอยากเล่าถึงจูไห่ก่อน เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย

        เป็นอันว่าเช้านี้คงเป็นบุญหนัก เพราะมิกิอุตส่าห์แหวกลูกกะตาตื่นตั้งแต่ 5.50 น. ณ เวลาเมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน (เวลาเร็วกว่าเมืองไทย 1 ชั่วโมง) สายฝนนอกหน้าต่างโรงแรมที่พัก ก็ยังโปรยปรายไม่ขาดสาย ทำให้ไม่สามารถถ่ายภาพบรรยากาศยามเช้า วิถีชีวิตผู้คน ได้อย่างใจคิด

        พอสายเรามาเลาะเลียบกันที่ “หวีหนี่” รูปปั้นนางฟ้า ถือไข่มุกบนหัว สัญลักษณ์เมืองจูไห่โดดเด่นกลางทะเลด้วยความสูง 8.7 เมตร สร้างเมื่อ ค.ศ.1982

        “หวีหนี่ เป็นตำนานที่เล่าขานกันว่า จูไห่เป็นหมู่บ้านชาวประมงที่มีวิวทิวทัศน์สวยงามมาก จนนางฟ้าแปลงกายเป็นคนธรรมดาแอบลงมาเที่ยวเล่น ตัดสินใจไม่ยอมขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ เธอก็ได้พบรักกับเสี่ยวจูชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ทั้งคู้รักกันตัดสินใจอยู่ร่วมกัน วันหนึ่งแม่มดชั่วร้ายก็ได้มาทำลายรัก โดยการเป่าหูเสี่ยวจูว่าถ้านางฟ้ารักเขาจริงต้องถอดกำไลที่มือออก ถ้าไม่ถอดแสดงว่าไม่รัก

        ในที่สุดเสี่ยวจูผู้หูเบาก็ใช้ประโยคนี้พูดกับนางฟ้า เมื่อนางฟ้าถอดกำไลที่มือออก เธอก็เสียชีวิตทันที เสี่ยวจูเสียใจมากจึงไปปรึกษาพระอาจารย์รูปหนึ่ง ซึ่งท่านแนะนำว่าต้องพายเรือ 9998 วัน ไปหาหญ้าชนิดหนึ่งมารักษา เมื่อครบตามวันที่กำหนดเขายังได้พบกับมุกเม็ดที่งามที่สุดด้วย จึงได้นำมาถวายพระเป็นการตอบแทนที่ทำให้นางฟ้าฟื้นขึ้นมา เรื่องนี้สอนให้รู้ว่ารักใครก็ให้เชื่อคนที่ตัวเองรัก หูมันต้องหนักมากกว่าหูเบาจริงไหม ”

        พี่เผ่ย เผ่ย เล่าพร้อมกับถาม

        “อืม...แล้วทำไมไม่มีรูปปั้นเสี่ยวจูล่ะ นางฟ้ายืนคนเดียวก็เหงาแย่” มิกิอยากรู้จริง ๆ ...แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เพราะเพื่อนสาวสุดเปรี้ยวซ่าส์เดินหลังไว ๆ ไปทำตาแบ๊ว ๆ หน้ากล้องถ่ายรูปซะแล้ว

        ก็คงจริงดูอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของมิกิสิ กว่าจะได้อยู่ด้วยกัน ผู้ชายแสนจะกวนโอ๊ย กวนประสาท ดูภายนอกไม่รับผิดชอบ ไม่นิ่งขรึมเหมือนชายในฝัน จนเป็นที่ไม่ไว้วางใจของครอบครัวที่มีระเบียบวินัยสูง แต่เมื่ออาการเคลื่อนไหวของหัวใจผิดปกติ ...แปลก....คุณแม่ยิ้มได้ หัวเราะได้ และแหกกฎระเบียบบางอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนได้ ทำให้เวลาอยู่กับคุณพ่อ...มีความสบายใจ อบอุ่น อย่างเหลือเชื่อ ที่สำคัญคุณพ่อต่อยมวยด้วยก็เลยยิ่งได้ใจกันไปใหญ่

        “อยากเพิ่งอ้วกนะจ๊ะลูกสาวสุดที่รักของพ่อ เคยได้ยินไหมที่เขาบอกว่าอยู่ไกลกันสุดขอบฟ้าเขาเขียวเสมือนอยู่หอเดียวร่วมห้อง” คุณพ่อบอกความรู้สึก ช่วงหลังเรียนจบจากประเทศญี่ปุ่น แล้วเดินทางกลับเมืองไทย โดยยังไม่มีความชัดเจนเรื่องคุณแม่ แต่ความห่างไกลที่คน 2 คน ยังเชื่อมั่นต่อกัน ในที่สุดคุณพ่อกับคุณแม่ก็ได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ

        ถึงทุกวันนี้แม้สถานะภาพภายนอกจะเนี๊ยบเป็นผู้บริหาร แต่เมื่ออยู่ในบ้านคุณพ่อจะกลายเป็นคนน่ารัก ขี้เล่น และถ้าไม่เหนื่อยจนเกินไป เรา 2 คนแม่-ลูก จะได้ชิมอาหารจานอร่อยเสมอ

        ถ่ายรูปมุมนั้นมุมนี้จนหนำใจ ท้องไส้ก็เริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาดื้อ ๆ เราตัดสินใจไปภัตตาคารอาหารที่ไม่ไกลจากหวีหนี่มากนัก เพื่อชิมเมนูกุ้งมังกร ซุปผัก ผัดผัก ไวน์แดง

กำลังตักของคาวเข้าปาก เมนูของหวาน น้ำเปล่า น้ำอัดลม ก็ดันถูกยกมาเสิร์ฟเบียนอาหารทุกจาน ชนิดเร่งเร็วเครมไว จนหายใจแทบไม่ทัน แต่ท้ายสุดมิกิคอนเฟิร์มว่ารสชาติอร่อยค่ะ

        ตกเย็นเรามาเดินทอดน่องกันที่ “ตลาดกงเป่ย” ศูนย์การค้าราคาถูก ชนิดต่อราคาได้ครึ่งต่อครึ่งหรือมากกว่าครึ่ง ยิ่งแฟชั่น กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า นาฬิกา แบรนด์เนม (ก็อปปี้ ประเทศจีนไม่มีกฎหมายลิขสิทธิ์) เมื่อใครมีใจอยากสานสัมพันธ์ ก็เป็นอันว่าต้องจ่าย ดูสิขนาด...พี่เผ่ย เผ่ย กำลังซื้อผ้าพันคอลายเสือ เนื้อดี ลื่นมือ ต่อราคากับแม่ค้าจนปากเปียกปากแฉะ จาก 550 หยวน เหลือ 200 หยวน (1 หยวน เท่ากับ 5 บาท ) กระนั้นพอจะหยิบใส่ถุงส่งให้ เผ่ย เผ่ย ก็ยังมีแก่ใจต่อราคาอีกว่า 150 หยวนได้ไหม?

        ยังไม่หนำใจเรามาต่อกันที่ “เดอะเวเนเซียน” โรงแรม 5 ดาว ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมบารอคธีมตามแบบฉบับของชาวโปรตุเกส เพราะเราต่างก็ทราบกันดีอยู่แล้วว่ามาเก๊า เคยตกเป็นเมืองขึ้นของโปรตุเกสถึง 400 กว่าปี ก่อนจะส่งมอบคืนสู่ประเทศจีน

        ที่นี่สวรรค์ช่างบันดาลอีกแล้ว เพราะมีทั้งกาสิโนทุกรูปแบบ อ๊ะ...อ๊ะ อย่าเข้าใจว่านี่เป็นจุดมุ่งหมายของเรานะคะ แท้จริงสิ่งที่เราพิศวาสคือการมาเดินช็อปปิ้งสินค้าแบรนด์เนมกว่า 350 ร้านค้า ร้านอาหาร สปา ล่องเรือกอนโดล่า จิบอารมณ์สุนทรีย์ ท่ามกลางท้องฟ้าจำลอง สว่าง สวยงาม ต่างหาก

        แต่ก็ยังแอบแว๊ป...เข้าไปดูบรรยากาศในกาสิโนก่อนกลับ บรรยากาศภายในดูคึกคัก ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างกำลังตั้งอกตั้งใจอย่างจดจ่อ มีเครื่องดื่มบริการฟรีทุกอย่าง แต่ห้ามเด็ดขาดคือการถ่ายภาพ!!!

        “ประเทศเล็ก ๆ ทุกตารางนิ้วมีค่ามหาศาล ต้องถมทะเลเพื่อเพิ่มพื้นที่ ร่ำรวยจากสิ่งที่เราบอกว่าผิดกฎหมาย แต่ดูสิเขาควบคุมสิ่งผิดกฎหมายให้กลายเป็นมูลค่ามหาศาลได้อย่างอยู่หมัด เก่งไหม” พี่เผ่ย เผ่ยถาม

        “ก็เนอะ คนที่ควบคุมเรื่องที่ไม่ธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องธรรมดาได้ ไม่เก่งจะเรียกว่าอะไร”

        เอาเป็นว่าโลกทัศน์ของการมาเที่ยวครั้งนี้มีมิติเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ โชคดีจัง...ที่พรหมลิขิตบันดาลให้ มิกิได้เดินทางเรียนรู้มิตรภาพใหม่ตามรายทางเสมอ จนกลายเป็นความอุ่นใจเหมือนมีเสื้อกันหนาวผืนใหญ่ ห่มปกแรงกระเพื่อมทางความคิดบางอย่างให้แผ่วลงได้ ยิ่งไปกว่านั้นทริปนี้ เพราะมี เผ่ย เผ่ย พี่สาวอก 3 ศอกเป็นเพื่อนข้างกาย แม้เธอจะพยายามเถียงว่า…เธอไม่ใช่ผู้หญิงอก 3 ศอก หากแต่เป็นหญิงสาวอก 5 ศอก ต่างหากก็ตาม

        อีกอย่างนั่นคงเป็นเพราะใน youtube มีเสียงอูคูเลเล่ เพลง I'm Yours ของ Jason Mraz ซึ่ง ลุลา กัญญารัตน์ ศิลปินขวัญใจมิกิ ร้องเอาไว้ในงาน The First Thailand Ukulele Competition ที่ฟังเมื่อไหร่ก็บำเรอหัวใจได้เมื่อนั้น จนเวลา 2 คืน 3 วัน สำหรับมาเก๊า –จูไห่ มิกิชิงหลับปุ๋ยก่อนฝูงแกะจะมายืนเรียงเคาะประตูเรียกให้นับซะอีก